Doreen zoekt Collega.
Naast het begeleiden van jongeren, moet ik mij ook bezighouden met de praktische zaken op dagbehandeling. Sinds kort heeft onze collega ons verlaten voor een nieuwe uitdaging. Door zijn vertrek was er in ons team een vacature vrij.
We hadden nauwelijks onze oud- collega uitgezwaaid toen onze vacature al op de site stond.
Weken hebben we gewacht en nog steeds geen reactie ontvangen.
Ons team bestaat maar uit drie man. Dat betekent dat ik samen met mijn collega erg hard en veel moest werken. We waren erg moe en dat voelde onze jongeren goed aan. De ene conflict na de ander kregen wij. Wij waren de slechte mensen. “Hallo we zijn begeleiders wat weten wij nou weer af van puber problemen. Het is vooral ook onze schuld dat zij zo brutaal zijn. Moeten we maar niet zo zeuren. Een hele pak vlokken op je boterham is namelijk heel normaal”
Je kunt je dus voorstellen dat wij erg toe waren aan een derde man.
Na twee maanden kregen we eindelijk een telefoontje. Er had (eindelijk) iemand gereageerd. Ze zou er binnen een uur zijn. Leuk! dacht ik,dat gaat lekker vlot. Ik wenste mijn leidinggevende succes met het gesprek. “Succes?”, zei ze. “Succes met wat? Doreen wil je naar beneden komen, jij moet namelijk het gesprek gaan houden” Ik dacht dat ze een grap maakte. Hallo ik werk er net een paar maanden ben net afgestudeerd. Hoe kan ik nou bepalen of iemand aangenomen moet worden, maar helaas voor mij ik moest er toch echt aan geloven. Ik heb snel haar brief doorgelezen. Tja waar moet ik nou opletten. De lay-out zag er niet uit dus ik probeerde mij maar te focussen op de inhoud. Ze had wat vreemde hobby’s maar ach misschien was het wel een aardige meid.
Onze sollicitant was gearriveerd. Ik keek even om het hoekje om te kijken hoe ze eruit zag. Helmaal in het zwart en een erg streng uiterlijk. Het gesprek verliep erg stroef. Zit ik daar erg onervaren tegenover een jonge vrouw die heel graag een baan wilt, omdat ze een zoontje heeft dat verzorgd moest worden. Ik voelde mij zo ongemakkelijk tijdens het gesprek. Het was totaal niet het type persoon met wie ik zou willen samenwerken. Ik heb daarom maar het besluit genomen om verder te zoeken naar andere sollicitant.
Na het gesprek voelde ik mij zo lullig. Ik ben een sociaal beroep gaan doen omdat ik mensen wil helpen. Nu heb ik een vrouw geweigerd die een klein zoontje moet verzorgen.
Mijn leidinggevende had mij voor het gesprek als tip gegeven dat ik eerlijk moest zijn en kijken wat het beste is voor onze jongeren en mijn collega’s. Nu ben ik heel eerlijk geweest, maar toch voel ik mij schuldig.
Ik hoop dat deze sollicitant snel een nieuwe baan vindt en wij snel een nieuwe collega.
